برای داوری دفاع از پایان نامه دو دانشجوی کارشناسی ارشد ادبیات یک روز مهمان دانشگاه زاهدان بودم. درباره مدیریت موفق رئیس دانشگاه زاهدان چیزها شنیده بودم که «به دیدن فزون آمد از آگهی». آقای اکبری رئیس دانشگاه ساعت 4 صبح از منزلش در داخل دانشگاه خارج می شود و تا 8 صبح در محوطه دانشگاه می چرخد و همه کم و کسرهای دانشگاه را یادداشت می کند. ساعت 8 که وارد دفترش می شود برای همه قسمت های دانشگاه برنامه دارد. دانشجویان می دانند که اگر کاری با رئیس داشته باشند می توانند صبح اول وقت و بدون هیچ محدودیتی رئیسشان را ببینند و مشکلشان را مطرح کنند. چمن کاری عالی، آب نماها، سنگ فرش ها، ساختمان های مجهز، ساخت و سازهای مداوم و... از این دانشگاه چیزی ساخته که باور کردنی نیست. بی شک دانشگاه زاهدان در استان سیستان و بلوچستان زیباترین و چشم نوازترین جاست. مردم و مسئولان شهر آرزو دارند که به آنها اجازه داده شود بعد از ظهری با ماشین در محوطه دوری بزنند. زیبایی دانشگاه در مواردی با دانشگاههای اروپایی یا آمریکای شمالی پهلو می زند و از آن مهم تر صمیمیت و مهربانی و اشتیاقی است که در وجود دانشگاهیان دیده می شود. جلسه های دفاعیه پر از دانشجویان مشتاق و همکارانی که مهمان نوازی را به غایت بردند و حتی رفتار محترمانه رانندگان و آشپزهای دانشگاه به همه این جذابیت ها اضافه می شود. بیشتر اساتید دانشگاه در گروه ادبیات خراسانی و هم ولایتی خودمان بودند و همان صمیمیت و صداقت اطراف خودمان دیده می شد. جای شهردار محترم بجستان خالی بود که با توجه به بی آبی بجستان و زاهدان برای سرسبزی شهرمان الگویی داشته باشند. گرچه رقم های خرج شده در اینجا با آنچه که در بجستان در دست شهرداری است تفاوت بسیار دارد. دوستان از فرصت استفاده کرده تا نیمه شب برنامه بازدید و سخنرانی گذاشتند که با اشتیاق و علاقه مخاطبان جایی برای خستگی نمی ماند. دیدار دوستانی که دورادور اسمشان را شنیده بودیم، فرصتی مغتنم بود، آقای دکتر محمودی و دکتر زهرا زاده (که در اصل مارندیزی است) و از همشهری دیگرمان آقای دکتر ناصری تنها اسمی و وصفی شنیدیم. دوست عزیز آقای حسن آقایی زاده همراه و همنشین این سفر بودند.