قريب به ده ماه از اعلام رسمي ارتقاء بخش بجستان به شهرستان مي گذرد اما ما همچنان در خم يك كوچه ايم. عليرغم اينكه گمان مي رفت فرماندار بجستان همزمان با سفر هيئت دولت به استان خراسان رضوي در اوايل ارديبهشت ماه با حضور وزير كشور معرفي شود و كلنگ احداث ساختمان فرمانداري زده شود، اما متاسفانه نه تنها وزير كشور در بجستان حاضر نشد بلكه وزير راه هم تمايلي به تكان دادن دست براي بجستاني ها حتي از پشت شيشه ماشينش نشان نداد.
جالب تر اينجاست كه با وجود اينكه حتي فرماندار هم تعيين نشده است و هيچ يك از ادارات بجستان مستقل نشده اند از ابتداي سال 87 طي يك اقدام نوآورانه، بند حق منطقه محروم از فيش حقوقي تمامي كارمندان شاغل در ادارات بجستان (كه مبلغي معادل چهل هزار تومان مي باشد) حذف شده است. همچنين مرخصي كارمندان نيز از دو ماه در سال به يك ماه كاهش يافته است.
اينها را بگذاريد در كنار تورم 25 درصدي (طبق آمار بانك مركزي)، افزايش هفت درصدي حقوق كارمندان، درختان انار از بيخ بريده شده باغهاي بجستان كه كمك خرج كارمندان بجستان بود و انكار خشكسالي از طرف مسئولين (كه حتي از درختان كاج سطح شهر هم مشهود است) تا پازل آش نخورده و دهن سوخته كامل شود.
سوال اينجاست كه آيا فقط با تغيير نام از بخش بجستان به شهرستان بجستان سطح امكانات آنقدر بالا رفته است كه در ازاي آن حق محروميت كارمندان بجستان حذف شود؟
اما يك معادله جالب: اگر مجموع حقوق كسر شده از كارمندان بجستان با فرض اينكه پانصد كارمند در ادارات بجستان شاغل باشند (كه مطمئنا از اين تعداد بيشترند) در سه ماه اول سال 87 را حساب كنيد مبلغي معادل شصت ميليون تومان بدست خواهد آمد كه طبق محاسبات بنده براي آهن ريزي ساختمان فرمانداري كافي باشد. و با كسري حقوق سه ماه دوم سال هم مي توان ساختمان را به اميد خدا تكميل كرد. بقيه بودجه فرمانداري هم به همين منوال جور خواهد شد، البته در صورتي كه دولتمردان حاضر شوند حقوق كسر شده از كارمندان بجستان را در خود بجستان خرج كنند...