در وبلاگی به نام " مراقبه های اشو"  مطلبی با عنوان و شرح ذیل مطالعه می کردم.
 زندگي با حداقل امكانات

سال 1357 که انقلاب به پیروزی رسید کلاس دوم دبستان بودم. بعد از 22 بهمن تا پایان سال تقریبا مدارس تعطیل بود. از مدتها قبل از 22 بهمن تا مدتی بعد از آن در تمام شهرهای ایران از جمله بجستان راهپیمایی بر علیه رژیم شاه و در حمایت از انقلاب بر پا بود. در بجستان علاوه بر این راهپیمایی ها گروه های کوچکی از دانش آموزان هم در خیابان حرکت کرده و شعار میدادند. یک روز من هم همراه یکی از همین گروهها شدم که اگر اشتباه نکنم محمد عظیمیان سرگروه بود و ما تعدادی همراه ایشان در خیابان شعار میدادیم.

در سالهای تحصیل کمتر در امتحانات تقلب کرده ام. یک بار در درس فیزیک سال اول دبیرستان تقلب نمودم که آن هم یادداشت نمودن فرمولی کف دستم بود و بعد از امتحان متوجه شدم که توان یکی از پارامترهای فرمول را اشتباه  نوشته ام. به عبارتی نتیجه اولین تقلب به ضررم تمام شد.

با داداشم علی که یه خورده (حدود یک سال و نیم) از من بزرگتره سال اول راهنمایی همکلاس شدیم و تا سال سوم راهنمایی هم با هم بودیم که ایشون دیگه به تحصیل ادامه نداد. (فکر نکنین من درسم بهتر بود نه داداشم درسش کم خوب بود و الان تنها رادیاتور ساز شهر بجستانه و اگه اونم مثل من درس می خوند شاید امروز بجستان با خلاء رادیاتور ساز ماشین مواجه بود.) سال اول راهنمایی یا دوم راهنمایی بودیم که مربی تربیتی مون آقای رستگار یه برنامه داد که اجرای صبحگاه رو بین دانش آموزا تقسیم کرده بود. یه روز رو برنامه این بود که داداشم علی قرآن بخونه و من هم دعا رو بخونم. هنوز چند روز به نوبت ما مونده بود که دغدغه داشتم و استرس زیادی بر من مستولی بود. طوری که ذهنم لحظه ای از موضوع رها نمیشد. البته داداشم خیلی ریلکس بود. حق داشت چرا شو ادامه مطلب رو بخونین.

کلاس دوم دبستان بودم. معلممان آقای دادگر و رئیس مدرسه آقای علوی(خدای بیامرزش) بودند. مدرسه مان هم همان دبستان اسدی طوسی قدیم در مسیر مزار شهدا که در حال حاظر نیروی انتظامی شده است بود. بعدها این دبستان به نام دبستان شهید رئیس زاده تغییر نام و به مدرسه  روبروی منازل سازمانی نزدیک میدان آزادی منتقل گردید. روزی آقای دادگر مشقا رو میخواست خط بزنه. برای همین کاغذی رو سوراخ کرده بود و ضمن بازدید مشقا اونو روی کلمات بد نوشته شده قرار می داد که قبل و بعد کلمه مشخص نباشه و از ما میخواست که کلمه رو بخونیم. فکر کنم مشق درس "تصمیم کبرا" بود که آن روز نوشته بودیم. ایشان کاغذ سوراخ شده رو روی کلمه ای گذاشت و از من خواست تا اونو بخونم. هر چی نگاه کردم نمیتونستم کلمه رو بخونم. (باورتون میشه آدم مشقی بنویسه بعد خودش نتونه بخونه؟) بعد که معلم کاغذ رو برداشت متوجه شدم که اون کلمه "تصمیم" بوده. الان یادم نیست چه جوری نوشته بودم ولی هر چی بود امان از بدخطی. میدونین چرا؟ آخه اون روز به عنوان تنبیه مجبور بودم سنگی حدود  چهار پنج کیلویی روی دستام و بک پا برداشته از روی زمین ، مدتی کلمه تصمیم رو تکرار کنم تا خوب یاد بگیرم. البته خیلو زود یاد گرفتم و هرگز هم فراموش نکردم تازه نه تنها "تصمیم" نوشتن را و گفتن را یاد گرفتم بلکه حالا تصمیم گرفتن را نیز یاد گرفتم برای همین هم همیشه از خدا میخوام تا بصیرت ذهنی به من عطا کنه تا تصمیمات خوبی چه برای زندگی و چه در کارم بگیرم.

همه جای دنیا، مردم بزرگان و نخبگان خود را گرامی می­دارند، ولی ما برعکس بزرگانمان را فراموش می­کنیم و حقیران را احترام و منزلت می­دهیم. همین الان می­توانم ده نفر را نام ببرم که فرزندان خاک پاک بجستان هستند و همه جا دارای اسم و رسم ولی شما حتی نمیشناسیدشان یا نمی­خواهید بشناسیدشان.
همین بیخ گوش ما و شما پسری رشد کرد و بالید که الان همه کسانی که او را می­شناسند به خوبی و نیکی از او یاد می­کنند، آنقدر که من که اهل تملق و نان قرض دادن به کسی نیستم را هم وادار کرد چند کلمه در خوش­آمدگویی از وی قلم بزنم. همان روزهای اولی که وارد دانشگاه علامه شدم و به جماعت خوابگاهی پیوستم نام نیک این ادم سر زبان­ها بود. هر دو علامه­ای بودیم، من حقوق می­خواندم و محمد اقتصاد. برعکس فردوسی مشهد، محیط تهران و بعد مسافت مانع از ان است که بچه­های بجستان زیاد همدیگر را ببینند. تجربه­های نیمه موفقی هم که برای دور هم آوردن این جمع متفرق شکل گرفت درش گل گرفته شد. اما ما با این دوست عزیز به یمن هم­خوابگاهی بودن مراوداتی داشتیم. تا اینکه دست روزگار ما را از هم جدا کرد. اما مدتی قبل بعد از مدت­ها خبرهای خوشی شنیدم.
محمد علیمرادی دکترای اقتصاد نفت دانشگاه علامه طباطبایی پذیرفته شده که صد تبریک دارد و همزمان قدمی دیگر در زندگی شخصی برداشته که این یکی هزار تبریک دارد. به هر حال به  محمد که دوران کارشناسی و کارشناسی ارشد را هم در علامه طبطبایی تمام کرده تبریک می­گویم و امیدوارم بجستان را فراموش نکند.
آرزو دارم همانقدر که خود محمد خوب و خوش کردار است، دنیا هم با او خوبی کند.

نویسنده: امید عبداللهیان

بر اساس اطلاع و مصاحبه مهندس موذن در استانه روز جهانی مخابرات و روابط عمومی کد تلفنی شهرستان های بجستان و گناباد از 535 به 533 تغییر مییابد. نکته جالب توجه در اطلاعیه مخابرات کد مستقل و نصب تجهیزات فنی مورد نیاز است که ذکر شده.
بعنوان یک کارشناس مخابرات اعلام میکنم که برگردان یک مرکز به این شکل نیاز به تجهیزات خاصی ندارد و نصب تجهیزات نمی خواهد. تازه اگر تجهیزات لازم باشد مربوط به توسعه مرکز مادر است که راهیابی از طریق آن باید انجام شود.(تربت حیدریه)
قبلا مراکز تلفنی شهرستان های گناباد و بجستان به مرکز ارتباط راه دور فردوس متصل بود و زیرگروه مرکز مادر یعنی فردوس محسوب میشد و با توجه به تفکیک استان های خراسان، درآمد حاصله مخابرات گناباد و بجستان در ردیف استانی خراسان جنوبی ثبت میشد. با توجه به وجود این دو شهرستان در خراسان رضوی و طرح جمع آوری درآمد استانی این برگردان از مرکز فردوس  به مرکز تربت حیدریه منتقل گردید. یعنی من بعد راهیابی ارتباطات بین شهری و بین الملل بجستان و گناباد منبعد از طریق تربت حیدریه بجای فردوس هدایت میگردد. و نصب تجهیزات مربوط به توسعه مرکز تربت حیدریه میباشد.
کد مستقل هم بی معناست چرا که درشبکه مخابرات و براساس طرح نامبرینگ شبکه (توپولوژی شماره گذاری خطی- استار)هر شماره تلفن ثابت و یا همراه مستقل و منحصر به فرد است.

قرار بود در همايش نوروزي امسال طي يك نظرسنجي معلمين نمونه بجستان رو انتخاب كنيم و ازشون قدرداني كنيم. اما متاسفانه با انتقال دبيرخانه همايش به شوراي جوانان فرمانداري نشد كه بشه.
مرحله اول نظر سنجي از طريق ايميل بود، ولي از اونجايي كه ماها زياد عادت نداريم از مزاياي خوب (!!) اينترنت استفاده كنيم، هيچ ايميلي در اين مورد دريافت نكرديم. بچه هاي خاك آقا زحمت كشيده بودند و در همين راستا توي وبلاگشون نظرسنجي گذاشته بودن كه واقعا جاي تشكر داره. نتايج نظرسنجي رو اينجا مي تونين ببينين.
از اين حرفها كه بگذريم امروز روز معلمه. يادش بخير روز معلم كه مي شد حتما بايد يه چيزي براي آقا معلممون مي برديم. حتي اگه شده يه جوراب به همراه چند شاخه گل محمدي. فكر كنم معلما تو همين يك روز به اندازه مصرف چند سال جوراب هديه مي گرفتن.
امروز هم به رسم قديما دوست دارم به همه معلمام هديه بدم و بهشون تبريك بگم. براي همشون آرزوي موفقيت روزافزون دارم و از صميم قلب بهشون روز معلم رو تبريك مي گم.

وقتي از خبر گذاشتن بلوك هاي قرمز پلاستيكي دور قبور ائمه بقع  توسط رژيم وهابي عربستان مطلع شدم بسيار ناراحت شدم و فكرم نا خوداگاه بسمت چرائي آن رفت اگر چه مصلحت نمي بينم تحليلم را بيان كنم

بجايش دعاي از حضرت علي عليه السلام كه در زمان نبرد مي خواند را براي شما مينويسم

و دعا مي كنم كه خدايا نيرو و درايتي  عظيم براي نابودي وهابيت به ماعطا كن

امام علي عليه السلام:

خدايا قلب ها به سوي تو روان شده، گردن ها به در گاه تو كشيده،و ديده ها به آستان تو نگران ، و گام ها در راه تو در حركت ، وبدن ها در خدمت تو لاغر شده است، خدايا دشمني هاي پنهان آشكار  ديگ هاي كينه در جوش است. خدايا به تو شكايت مي كنيم از اينكه پيامبر (ص) در ميان ما نيست، ودشمنان ما فراوان ، و خواسته هاي ما پراكنده است.

 (( پروردگارا بين ما و دشمنانمان به حق داوري فرما، كه تو بهترين داوراني))

دوستان عزیز، بازدیدکنندگان و نویسندگان محترم وب سایت انجمن دانشجویان و دانش آموختگان بجستان:
اگر نیم نگاهی به مطالب وب سایت و وب لاگ قدیم بیاندازید متوجه افت شدید مطالب در وب سایت خواهید شد. البته منظورم فقط از لحاظ کمی است، فعلا وارد بحث کیفیت نمی شوم. شاید باورتان نشود، ولی یکی از اولین مخالفین تبدیل وبلاگ به وب سایت خود من بودم. هر چند آن زمان دلایل دیگری برای مخالفت داشتم که بیشتر مربوط به مسایل فنی می شد، ولی هرگز فکر نمی کردم محیط وب سایت آنقدر زمخت باشد که نه نویسندگان را یارای پست مطلب باشد و نه خوانندگان را یارای پست نظر (نیم نگاهی نیر به تعداد نظرات مندرج در وبلاگ بیاندازید و با تعداد نظرات وب سایت مقایسه کنید). البته این کاهش تعداد نظرات نیز خود معلول کاهش فعالیت نویسندگان است.
هنگامی که با کاهش فعالیت نویسندگان وب لاگ در وب سایت جدید مواجه شدم، دست به دامن دوستانی شدم که در دنیای مجازی مشغول وبلاگ نویسی بودند و برایشان دعوت نامه فرستادم. از این میان فقط یک نفر به گرمی جوابم را داد: دوست عزیزم جناب آقای حسین احمدنژاد. فعالیت ایشان در وب سایت واقعا قابل تقدیر است. متاسفانه عده ای از دوستان با برداشت غلط از مطالب درج شده توسط ایشان، نقد منصفانه را کنار گذاشته و حتی از توهین نیز دریغ نکرده اند. جالب است که مطالبی که به ظن این دوستان سیاسی قلمداد می شود، بیشتر جنبه خبر رسانی در مورد فعالیت گروهی از دانشجویان بجستانی دارد. و از آنجایی که این وب سایت و انجمن متعلق به تمام بجستانی هاست بنده هیچ منافاتی بین ارسال اینگونه اخبار و اهداف انجمن نمی بینم.
اگر گلایه مند از این هستید که چرا اخبار مربوط به این گروه خاص را منتشر می کنیم، باید خدمتتان عرض کنم که متاسفانه ما برای وب سایت خبرنگار نداریم که به تمامی اخبار و وقایع دسترسی داشته باشیم. لذا هر کس در حد توان خود اخبار مربوط به بجستان را ارسال می کند. حال اگر اخبار فعالیت گروهی خاص بیشتر منتشر شده است دلیلش فعالیت بیشتر نمایتده آن گروه در وب سایت بوده است.
اگر شما نیز اخبار و مطالبی دارید که می خواهید در وب سایت منتشر کنید ما به گرمی استقبال می کنیم. کافی است عضو سایت شوید و username خودتان را به آدرس m.nazarnezhad@gmail.com ارسال کنید.

هم اکنون نیازمند یاری سبزتان هستیم...