تملق و چاپلوسي رذيله اخلاقي است كه فرهنگ شده است
تملق و چاپلوسي زماني كه در جامعه مدني كه حاكميت سياسي در آن معني مي شود تنها به تملق و چاپلوسي منتهي نمي شود بلكه به محافظه كاري منفي- سياست گريزي-منفعت طلبي-گريز از دانش اجتماعي-خوي چاكر منشي وبسته شدن دايره فكري ومبارزات منفي تبليغاتي و انتخاباتي و عدم نقد صريح و منطقي...منتج مي شود.
يك كشور بيش از هر منبع براي پيشرفت به منبع مناسب و كا رآمد انساني نياز دارد.
دليل واقعي كه ما هنوز نتوانسته ايم به جايگاه خوب جهاني و قدرت جهاني تبديل شويم نبود انتقاد درست منطقي و بجا(از نظر زماني و مكاني) بوده است و با داشتن هوش قوي خيلي وقت ها ظرفيت پيشرفت نداشته و اسير خود برتر بيني و شعار هاي داخلي شده ايم.
اما فراموش نكنيم مملكت ما مملو از جوانان و مردان و زناني بوده است كه در زمان هاي حساس حاضر بوده اند از جان ومال خود بگذرند و گذشته اند.
اما سياست مرد زنده مي خواهد تا فرهنگ مدني درستي را طرح ريزي كند كه فراتر از قانون و دادگاه بلكه در عرف جامعه جاري و ساري باشد و وجدان اجتماعي گردد.
امروز اين مملكت يا شهر ما به انسان هاي نياز ندارد كه سعي آنها در چاكر منشي نخبگان سياسي باشد و آواز فرياد مداحي و زنده باد و مرده بادشان اجازه هيچ نقد و بيان متفاوتي را ندهد.
يك محيط اجتماعي چون شهر- استان- كشور .... نياز به اختلاف سليقه هاي مبتني بر يك منشور مورد توافق همه دارد.
نمي توان با يك سري جوان ترسو و محافظه كار و فرصت طلب كه فكر كنند در كدام حزب و اداره و نهاد اسم نويسي كنند كه چيزي به آنها بدهند تا مسير زندگي شان هموارتر شود و خود را همرنگ و چاكر منش طرز تفكر نخبه سياسي حاكم كنند به جا يگاه مطلوبي رسيد.
اين طرز تفكر مباحثه-مطالعه-و كنكاش را مي كشد.
و اگر مطالعه اي باشد مطالعه اوراد سياسيست نه نوشته هاي اصولي و آكادميك. يك نظام آموزشي بايد جواني مبتني بر قانون اما منتقد تحويل جامعه دهد نه چاكر منش اقتدار پذير.
ما خيلي وقت ها دچار فرهنگ دائي جان ناپلئون هستيم يعني همه مشكلات را از توطئه خارجي مي بينيم نه از بي لياقتي داخلي.
انتقاد ها را خيلي وقت ها نفاق مي بينيم. و اصول دموكراسي مبتني بر اسلام را رعايت نمي كنيم
متاسفانه اين حركات در شهر ما رو به افزايش است آيا اين طور شهري مطلوب ترسيم مي شود
براي آگاهي بيشتر در اين باب خواهشمند است به كتاب
تنبيه الامه وتنزيه المله آيت الله ميرزا محمد حسين نائيني مراجعه نمائيد
كه اولين و معتبر ترين منبع سياسي ديني مشروطه مي باشد.
نوشته اي از ":سيد محسن مدني بجستاني
وبلاگ شخصي
